Alicante & Valencia:
verrassend gevarieerde indrukken van de Spaanse costa
Valencia ligt op ongeveer twee uur reizen met de trein van Alicante, en leek ons daarom een prima stad voor een daguitstap. De rit ernaartoe was voor ons erg ontspannend; we hadden hem te danken aan een niet al te vriendelijke baliemedewerker op het station die ons het allerduurste treinkaartje wist aan te smeren. Zachte stoelen, gordijntjes voor de ramen, twee snoepjes en een gratis koptelefoon (voor de muziek of de documentaire die op het beeldscherm uitgezonden werd); het was all-in.
Valencia is de derde stad van Spanje en voor een bezoek van maar één dag eigenlijk te groot. In de reisgidsjes die we mee hadden stond een flink aantal monumenten beschreven, ongetwijfeld allemaal de moeite van het bezichtigen waard, en allemaal wanen ze je in hun eigen deel van de Valenciaanse geschiedenis. Maar het is duidelijk dat Valencia niet blijft haken in het vroegere. De stad is vooruitstrevend op het gebied van kunst, cultuur en wetenschap, dat is althans de boodschap die je krijgt van de architectonisch ontzettend morderne instellingen die verrijzen. Het gebeurt allemaal in en rond de bedding van de Túria. Deze rivier is drooggelegd nadat er in 1957 een ernstige overstroming had plaatsgevonden. Inmiddels is de droge bedding omgetoverd tot een fraai aangelegd park.
Het was de moderne architectuur die ons ertoe aanzette om onszelf wat van het oude centrum te verwijderen en deze rivier in te duiken. Want ondanks het ontbreken van water voel je je er toch in ondergedompeld wanneer je langs de twee oevers omhoogkijkt en grote kantwoorgebouwen boven je uit ziet torenen. Het park heeft iets heel afgeschermds als je zo beneden loopt. Zo nu en dan kom je onder een brug door, waarvan een aantal zeker het water nog hebben zien stromen. Minstens één is er pas na de drooglegging gebouwd, en dit is de Calatravabrug van de architect die er ook in de Haarlemmermeerpoler drie heeft mogen plaatsen. Ook deze brug in Valencia bewonderde ik ontettend. Hij is eenvoudig en lijkt me solide, maar toch is hij zo sierlijk met zijn mooie gebogen constructie.
Het is een behoorlijke wandeltocht door het verzorgd aangelegde park, waarbij ook het Palau de la musica zich onderweg nog duidelijk in ogenschouw laat nemen, voordat we in een rommelige en met bouwmateriaal bezaaide zandbak belanden; hoewel het gebouw dat voor ons opdoemt niet meer in de steigers staat, is het duidelijk nog onder constructie. Het woord 'gebouw' was een makkelijke toevlucht voor een luchtopvullend iets dat er eigenlijk nauwelijks nog kenmerken van heeft. Als ik niet wist dat dit het Palacio de las Artes behorend tot het grootschalige project behorende Ciudad de las Artes y las Sciencias (Stad van de kunsten en wetenschappen, ontworpen door onder andere Calatrava) was, zou ik waarschijnlijk wel associaties met groene marsmannetjes gekregen hebben omdat het eerder iets wegheeft van een ruimteschip of een buitenaards insect dan van een theater.
Later zien we nog drie constructies voor ons opdoemen: L'Hemisferic, een planetarium dat vanwege zijn bolle vorm doet denken aan een hemelbol of - meer nog - een oog dat recht omhoog de hemel in tuurt, het Museo de las Sciencias, een grillige en puntige constructie van stalen balken en glas, en L'Umbracle, een botanische tuin, mooi en simpel met zijn overkapping van witte bogen.
Het planetarium en de botanische tuin waren de enige constructies uit de Ciudad die ik echt mooi vond, de overige twee waren me toch iets te uitbundig, opzichtig en onvriendelijk. Het zijn ook geen gebouwen die veel mensen gauw mooi zullen vinden, maar toch is de Ciudad de las Artes y las Sciencias een enorm indrukwekkend deel van de stad, en het experimentele erin trok me sterk aan.
Dit is niet de enige plek in Valencia waar je moderne architectuur kunt vinden. Ik had het natuurlijk eerder al over de Calatravabrug, maar ook het congresgebouw schijnt heel erg de moeite te zijn. Voor moderne beeldende kunst kun je terecht in het IVAM, maar als je een beetje rondkijkt zie je ook in de stad zelf veel creatieve uitspattingen. En dat is ook wat me zo ontzettend bevalt aan deze stad: als je kijkt dan zie je veel, van elk plekje hebben ze iets weten te maken. En dat deden ze niet alleen in vroegere glorieuze tijden, maar hier kijken ze ook de toekomst in.
Samen met de pagina over Alicante vormt dit een reisverslag dat zich in Spanje bevindt, waarheen je een intercity kunt nemen op het Filogopolitische Station.
Wandel terug naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS.
Lees het laatste nieuws in onze stadskrant, de Logos.
Vraag de weg in het Tourist Office.
Copyright © FILOGOPOLIS