17 juli 2005
Gastank gisteren tot ontploffing gebracht in Irak. Balans: meer dan vijftig doden. De stem van de nieuwslezer die van de moorddadige explosie gewag maakt, klinkt laconiek. Irak of het weer, het hoort er gewoon bij. Vaste items die niet uit de bulletins zijn weg te denken maar waaraan de op hot issues azende verslaggever geen grijntje plezier kan beleven. Geen koortsachtig turen naar een computerschermpje waarop ieder moment het verhoopte e-mailtje met het laatste feitenmateriaal kan verschijnen, geen telefoon die rood gloeiend staat van de briesende politici of de afgemeten woordvoerders die elkaar verdringen om op het gebeurde te ‘reageren’. Niets van dit alles. Irak is al net zo’n ouwe koek geworden als de Palestijnse kwestie tot voor enkele maanden decennia lang is geweest. De berichten glijden op den duur langs je af, zoals de voorspelling dat het morgen wel eens zou kunnen regenen. Hoogstens voel je dan nog ten aanzien van eventueel meekijkende gezinsleden de sociale verplichting met hen in koor “Wat erg…..” te verzuchten.
Vorige week was dat wel enigszins anders, toen de bommenpret weer ietsjes te dichtbij huis kwam naar onze kieskeurige smaak. Misschien zit de gedachte dat je wel één van de slachtoffers had kunnen kennen, daar voor iets tussen. Want op zijn minst wil iedereen wel een bijna-slachtoffer kennen. Dat levert immers aardig wat gespreksstof op. Zoals destijds al onze kennissen toevallig in New York en in madrid rondstruinden, moet het op 7 juli andermaal een drukte van belang zijn geweest in Londen. Links en rechts duiken de schemerige verhalen weer op in de trant van “Het vriendje van een goede vriendin van mij komt voor zaken vaak in die buurt, en nu was hij er nog op de avond voor de aanslagen!” Maar als een bijna-slachtoffer kennen al zo’n hit is, hoe moet je dan niet bejubeld worden als jezelf één van de helden bent die op een metro na aan een gewisse dood zijn ontsnapt?
Garry Kasparov weet er alles van. Op de bewuste ochtend, zo meldt de vakpers ademloos, hadden de schaakcoryfee en zijn vrouw die een tijdje in Londen verblijven, een uitstapje naar het platteland gepland. Ze stapten op King’s Cross in de ondergrondse, zoals later bleek, geen halfuurtje voordat op die lijn een terrorist zichzelf opblies. Zodra je dit hebt gelezen, komen de terreurdaden overigens in een geheel ander daglicht te staan… Had Al Qaeda hier hoegenaamd iets mee te maken? Is dat intussen niet al te voorspelbaar geworden? Hadden ze het niet veeleer op die ene man gemunt? Drie metro’s en een bus de lucht in laten vleigen, kwestie van zeker spelen: er zijn immers zovele wegen naar het platteland. Onwillekeurig dwalen je gedachten af naar de drastische methodes van de vroegere KGB. Toegegeven, die geheime dienst is sedert lang officieel ontmanteld, maar anderzijds is Poetin Kasparov veel liever kwijt dan rijk, sinds de beste schaker aller tijden zijn bord aan de wilgen heeft gehangen om zich volledig aan zijn politieke strijd tegen “dictator Poetin” te kunnen wijden. Je ziet het al voor je, het Rode Plein bij valavond, het geheimzinnige Kremlin, de smoezende spindoctors van de president die schichtig om zich heen blikken terwijl Kasparovs foto van hand tot hand gaat… Associaties met oliebaronnen in de cel. Zou het? Ach nee, in die vijftien jaar sinds de val van de Muur zouden die mannetjesputters wel erg amateursitsch zijn geworden!
Maar alle komplottheorieën op een stokje: de ex-wereldkampioen uit Bakö wordt vaak tot de intelligentste nog levende mensen gerekend. Zelfs Paul Claes gunt Kasparov in dat verband een eervolle vermelding in zijn onlangs verschenen autobiografie, zij het in een pedanterietje waarmee hij zijn persoonlijke zelfcultus wil aanwakkeren: want, zo schrijft hij, zijn IQ is zelfs hoger dan dat van de beroemde schaakgrootmeester. Hoe dan ook, de computer Deep Blue heeft Kasparov, in de fameuze ‘Man vs. Machine-match’, weten te verslaan, vooralsnog is de terreur daar niet in geslaagd. Als dit geen eigentijdse symboliek meer is, weet ik het ook niet meer.
Door: Piet
Door hieronder je e-mailadres achter te laten, ben je direct vrijblijvend geabonneerd op Logos - de tweewekelijkse bewegwijzering van de stad FILOGOPOLIS - waarin je de recente bouwactiviteiten verneemt, columns kunt lezen en we je wijzen op andere websites die waarschijnlijk ook voor jou interessant zullen zijn. We gebruiken je adres overigens voor geen enkel ander doeleinde dan deze e-mailnieuwsbrief, en je kunt je abonnement ook op elk gewenst moment weer opzeggen door simpelweg een antwoordmailtje op een LOGOS-aflevering te sturen.
Columns
Homèros' kleinkinderen
A la recherche du temps perdu
Ontmoeting tussen acteurs
Voorlezen leidt tot sigaren en... weinig vertalen
A narrow escape
reisbureau (tips voor cybertrips)
Je leest nu een column uit het archief van Logos, de tweewekelijkse bewegwijzering van deze stad.
Je kunt terugwandelen naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS, of vraag de weg in het Tourist Office.
Copyright © FILOGOPOLIS