FILOGOPOLIS
Afdeling Verre Oosten
Overzicht romans uit het Verre Oosten
Chang, Jung - Wilde zwanen: drie dochters van China impressie
Gao, Xingjian. - Kramp impressie
Kawabata, Yasunari - Duizend kraanvogels impressie
Kawabata, Yasunari - De schone slaapsters impressie
Kawabata, Yasunari - Nagels in de ochtend impressie
Mishima, Yukio - Het gouden paviljoen impressie
Murakami, Haruki - Spoetnikliefde impressie
Rushdie, Salman - Middernachtskinderen impressie
Shonagon, Sei - Het hoofdkussenboek impressie + fragment
Overzicht boeken over het Verre Oosten
Golden, Arthur - Dagboek van een geisha impressie
Kousbroek, Rudy - In de tijdmachine door Japan impressie
Nooteboom, Cees - Van de lente de dauw impressie
Tenberken, Sabriye - Mijn weg leidt naar Tibet impressie
Wilde zwanen: drie dochters van China
Geschreven door Jung Chang
Jung Chang vertelt over de levens van drie vrouwen - haar grootmoeder, moeder en zijzelf - die onlosmakelijk verbonden zijn met de gebeurtenissen en ontwikkelingen
in het China van de afgelopen eeuw. Warlords, Japanners, de Kwomintang, en ten slotte het communisme met als "absolute god" Mao Zedong: allemaal hebben
ze over China geheerst en het leven van de Chinese bevolking beheerst. Door het uitgebreide en gedetailleerde verslag van Jung Chang krijg je een heel
goed beeld van de invloed die de heersers op zelfs het kleinste detail van het dagelijks leven hebben en het vertrouwen dan wel ongeloof dat de bevolking
in hen heeft.
Het boek is wel wat dik (zo'n 560 pagina's) maar ondanks dat gaat het zeker niet vervelen. Wat ik wel een minpunt vind aan dit boek is het taalgebruik:
soms lopen de zinnen en alinea's echt stroef. Misschien ligt dat wel aan de Nederlandse vertaling die ik heb gelezen, dus ik zou in ieder geval aanraden
om - als het even kan - de Engelstalige versie te nemen. Maar Wilde Zwanen blijft evengoed interessant en blikverruimend, want het laat de Chinese geschiedenis
ineens veel meer spreken en haalt hem heel erg dichtbij.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Karlijn
Boek gelezen: in juni 2004.
Oorspronkelijke titel: Wild Swans: three Daughters of China
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
Kramp
Geschreven door Xingjian. Gao
De bekendste roman van deze Chinese Nobelprijswinnaar, Berg van de Ziel, kon ik niet te pakken krijgen en het is daarom dat ik deze verhalenbundel, Kramp,
van de bibliotheek mee naar huis genomen heb. Kramp is het eerste werk van Gao Xingjian waar Nederland kennis mee kon maken, en dit gebeurde zelfs pas
nadat hij de prijs toegekend had gekregen. Voordien was hij een nog nauwelijks vertaald auteur.
De bundel zelf, waarvan je het eerste verhaal integraal kunt lezen op de
website van NRC's Cultureel Supplement,
valt allereerst op vanwege zijn diversiteit in de schrijfstijl, ieder verhaal krijgt hierdoor iets ontzettend unieks. Verder is het de eenvoud die me raakte;
op hoogdravendheid kun je Gao niet betrappen. Overtuigend vanwege de bescheidenheid en mooi door de persoonlijkheid waarin de verhalen uitblinken, dat
is de bundel Kramp die me doet verlangen naar meer.
In zijn nawoord schreef Mark Leenhouts, een van de vertalers, een aantal heel interessante dingen over Gao's literatuur.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Karlijn
Boek gelezen: in december 2004.
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
Duizend kraanvogels
Geschreven door Yasunari Kawabata
Ik heb altijd zo'n soort onnatuurlijke afkeer van liefdesromans gehad, dat ik er nooit zomaar naar eentje zou grijpen. Dit zou echter een Heel Speciaal
Soort zijn, dus ik ben er vol verwachting in begonnen. En inderdaad, Duizend Kraanvogels IS een Heel Speciaal Soort liefdesroman. Niets clichématigs, geen
geslijm; het is louter ontzettend mooi.
Om het heel kort te zeggen, beschrijft Yasunari Kawabata de liefde met al zijn emoties aan de hand van de traditionele Japanse theeceremonie. Niets zegt
hij expliciet, het enige wat hij doet is observeren. En juist daarom word je zo door het verhaal geraakt. Van alle boeken die ik in mijn leven heb gelezen,
is dit zeker wel het meest experimentele geweest. Of het door "het Japanse" komt, of alleen door Kawabata zelf dat het boek zo anders is, weet ik niet,
maar het zou best even wennen kunnen zijn. En dat bedoel ik wel in de positieve zin van het woord natuurlijk.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Karlijn
Boek gelezen: in april 2004.
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
De schone slaapsters
Geschreven door Yasunari Kawabata
Gabriel García Márquez zei ooit over De schone slaapsters dat hij het zelf had willen schrijven. Deze eer zou overigens geen enkel ander boek ooit nog te beurt vallen. In deze roman toont de Japanse meester der suggestie, Yasunari Kawabata, hoe schoonheid de weg kan vrijmaken naar een verpletterende waarheid. De oude heer Eguchi, hoewel nog getrouwd toch innerlijk vereenzaamd, brengt verscheidene nachten door in een klein pensionnetje aan de kust. De periodes tussen zijn bezoeken, in het totaal zijn het er vijf, worden almaar korter. Meneer Eguchi kan klaarblijkelijk steeds moeilijker weerstaan aan de bekoring van het vrouwelijke gezelschap dat hem tijdens die nachten verwarmt: de schone slaapsters. Deze omschrijving moet je letterlijk nemen; het gaat immers om aantrekkelijke, nog prille meisjes, die voor de komst van de klant diep in slaap worden gebracht en pas weer ontwaken wanneer deze laatste 's ochtends vertrokken is. Omdat de clientèle uitsluitend zogenaamde 'veilige' bedaagde heren omvat, aldus de pensionhoudster, loopt de eerbaarheid van de vrouwen evenwel geen gevaar. De grijsaards betalen dus louter voor het genoegen om nog eens naast een jonge deerne te mogen liggen.
Maar de 67-jarige Eguchi blijkt helemaal niet zo 'veilig' te zijn. Hoewel hij er zich rekenschap van geeft dat de impotentie binnenkort ook bij hem toeslaan, voelt hij desondanks een soort heimelijke superioriteit ten aanzien van zijn reeds getroffen leeftijdsgenoten. Meer dan eens dreigt daarom de uitnodiging uitgaande van het hemelse, slapende meisjeslichaam naast hem te machtig te worden. Naarmate hij door de aanblik van zoveel jeugdige charme zelf steeds luider de golven op de rotsen hoort beuken - in Kawabata's tekenleer staat de zee voor het ondoorgrondelijke, onmetelijke niets van de dood -, wint in hem ook de drang tot schending en zinloos geweld aan kracht. Eguchi verzet zich met afgrijzen tegen het niettemin onafwendbare besef dat de tijd hem bijna heeft opgebruikt.
Dit verhaal roept associaties op met de onvergetelijke versregels van de Poolse dichter Rozewicz: "Afwezigheid / van lichaam / dat is de beschrijving van liefde". De oude heer Eguchi verlangt ernaar om, zoals een fortuinlijke voorgangers, naast één van de schone slaapsters te mogen sterven. Ja, bij Kawabata heerst de woordeloze erotiek waarvan je het tegelijk bloedheet en steenkoud krijgt.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Piet
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
Nagels in de ochtend
Geschreven door Yasunari Kawabata
Handpalmverhalen, zo noemde Yasunari Kawabata de concieze prozateksten die hij zijn leven lang zou schrijven en waarvan een representatieve selectie, in het totaal dertien verhalen uit verschillende periodes, in Nederlandse vertaling is verschenen onder de titel Nagels in de ochtend. Maar dient zoals vaak wordt beweerd het voorvoegsel handpalm louter ter aanduiding van de geringe lengte van deze verhalen, van hun samengebalde vorm en hoge dichtheid, alsof ze bij wijze van spreken neergekriebeld in kabouterschrift op de uitgestrekte palm van een hand zouden passen? Als dat al zo mocht zijn, dan rijst nog steeds de vraag waarom precies een handpalm het vergelijkingsmateriaal moet aanleveren, en niet een zakdoek of een sigarettenvloeitje bijvoorbeeld. Fysiek gesproken is de gesuggereerde handeling van de ene die in de palm van de andere schrijft inderdaad niet ondenkbaar, maar dat neemt niet weg dat de rug van de hand veel vaker voor aantekendoeleinden wordt gebruikt. Daar prijkt doorgaans het telefoonnummer van de passant die je nog eens wil terugzien, de herinnering aan de niet te missen afspraak, de neerslag van de zopas gedane belofte. Net zoals de bovenzijde van de onderarm, met name iets boven het polsgewricht, biedt de rug van de hand als kladblok immers het cruciale voordeel dat de er neergekrabbelde boodschap goed zichtbaar blijft voor de persoon in kwestie en zonder opzet regelmatig in haar of zijn blikveld verschijnt. De handpalm, veelal omlaag gekeerd, op een vreemd voorwerp neergevlijd of eromheen geklemd, onttrekt zich juist aan het oog. Wie de handpalm wil bekijken dient zowat elke bezigheid eventjes te onderbreken en hem bewust om te draaien. Niet erg praktisch allemaal. Zijn gegroefde oppervlak verschaft de pen bovendien allesbehalve een effen werkterrein, zodat de punt van het schrijfinstrument wel eens de dwaalwegen van de handlijnen zou kunnen inslaan. Wat heeft de handpalm, al deze nuchtere bezwaren ten spijt, dan toch te vertellen? Vermag hij überhaupt iets anders te vertellen dan deze bezwaren? Oftewel, is het niet mogelijk dat die zogenaamde bezwaren zelf het antwoord vormen op deze vragen? De bewuste handomdraai naar het licht, de wil-tot-momentopname van het kleine oppervlak, de schriftuur van de gladde gewillige zones die voortdurend doorkruist, onleesbaar gemaakt, verstrooid en verrijkt wordt door het grillige lijnenpatroon. Bezwaren zij de handpalm daadwerkelijk of verlichten zij hem juist? Of vermengen zij zich, als licht- en schaduweffecten, zoals het maanlicht en de donkere rookpluim van de vulkaanuitbarsting uit het verhaal "Zij die wegging":
"De maan stond in het Oosten, de rook dreef vanuit het Westen aan. Waar maanlicht en rook elkaar ontmoetten heerste schemer, alsof er een gordel van mist over het zwerk heen lag.
De rookmassa brak in dofglanzende wolken uiteen. Sakio kreeg een gevoel of er iets angstwekkends uit naar beneden zou vallen.
Juist toen raakte Hiroko's hand heel licht zijn schouder aan."
Reeds van jongs af aan gefascineerd door de erupties van de Asama-vulkaan die nabij zijn ouderlijk huis gelegen is, staat Sakio op deze zomeravond weer gebiologeerd toe te kijken wanneer Hiroko, een vriendin van de familie, ook naar buiten de veranda opstapt. Hier en nu, op dit aller-eigenste moment, treden hand en vulkaan in zinderende dialoog op Sakio's lichaam. Wat hij ziet, voelt en ruikt ogen-bliksemt door zijn leden:
"Sakio was zo volkomen in het schouwspel van de vulkaaneruptie opgegaan, dat hij een ogenblik meende de lucht van die eruptie te ruiken.
Het gevoel Hiroko's lichaamslucht tot diep in zijn buik te hebben ingeademd, verraste hem. Zijn schouder beefde." (60-61)
Ontzet en verrukt, aangeraakt en aangetast, staat hij daar, het moment voorbij. Het beven verraadt de naschok, evenals het onhandige gepraat:
"'Angstig, hè ?' zei Hiroko. Ze kwam iets dichter bij hem staan.
'Welnee, helemaal niet.' Sakio keek naar beneden, zijn eigen stem had hem vreemd in de oren geklonken.
Hoewel het maanlicht heel even door het dichte bladerdak zeefde, was de aarde onder de bomen waar de fazanten krijsten duister.
Sakio keek weer omhoog naar de hemel.
'Angstig, hè?' fluisterde Hiroko nogmaals.
De zwarte rookwolk begon al neer te dalen en hield als een gordijn van rampspoed het maanlicht tegen.
'Helemaal niet,' antwoordde Sakio knorrig.' (61)
Handpalmverhalen. Hiroko, het meisje naar wie hij verlangt en dat vanavond Sakio's familie is komen inlichten over haar aanstaande huwelijk met een onbekende man, heeft zopas zijn schouder beroerd met de hand die ze hem weigert. Een momentane aanraking die tegelijk verlangen en afgrijzen in zijn vulkanische lichaam kerft. Een moNUmentale aanraking van een handpalm wiens lijnenspel iedere betekenis doortastend ontregelt.
Handpalmverhalen. Om wiens hand gaat het dan eigenlijk? In wiens palm wordt de tekst dan geschreven? In die van de schrijver wellicht? De vingers die de pen hanteren kunnen alvast met de beste wil van de wereld en meest doldrieste acrobatie nooit ofte nimmer de aangrenzende palm als schrijfblad kunnen benutten. Een andere palm daarentegen wel, van een niet schrijvende hand dus, een omhoog gekeerde aangeboden hand die niet per se aan de schrijver zelf moet toebehoren. Misschien zelfs aan een verhitte lezer vastzit, zodat het nieuw ingeschreven verhaal danig versnipperd raakt door haar persoonlijke palmstructuur, zodat haar lijnenspel schoksgewijs hertekend wordt en ook deze hand schrijven moet om dat monument van die her(be)tekening te hervinden.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Piet
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
Het gouden paviljoen
Geschreven door Yukio Mishima
Inmiddels is deze boeddhistische tempel alweer gereconstrueerd, maar in 1950 is Het gouden paviljoen in brand gestoken en verwoest door een jonge monnik.
Dit is de gebeurtenis waarop Mishima's roman gebaseerd is.
Mizoguchi, de brandstichter in Mishima's creatie, is een jonge priester die in het tempelcomplex waar Het gouden paviljoen deel van uit maakt, in de leer
is. Hij heeft gebreken, hij stottert en hij is verre van knap. Ondanks dat hij een paar vrienden heeft gehad, blijft hij een echte eenling, een individualist
die volledig in zichzelf is gekeerd. Mizoguchi heeft een haat-liefde verhouding met Het gouden paviljoen, hij is volledig geobsedeerd door de schoonheid
ervan, hij wordt erdoor achtervolgd. Langzaam neemt de obsessie voor de schoonheid steeds krankzinnigere vormen aan, en brengt je tergend naar het onvermijdelijke
eind.
Met zijn complexe maar mooi geconstrueerde zinnen sleepte Mishima me me mee door de obsessie, deed me erin verzwelgen en liet me er niet meer uit los...
Echt iets bijzonders, dit.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Karlijn
Boek gelezen: in augustus 2004.
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
Spoetnikliefde
Geschreven door Haruki Murakami
Sumire, een jonge vrouw van in de twintig, wil schrijfster worden en wijdt hele dagen aan het produceren van teksten. Tot ze Mioe ontmoet, een paar jaar
ouder dan zij, voor wie ze als secretaresse kan komen werken, en op wie ze ontzettend verliefd wordt. Alles wat haar bezighoudt vertelt ze aan K., een
goede vriend uit haar studieperiode, die op zijn beurt nu voor ons de rol van verteller op zich neemt. Tot hier klinkt het allemaal vrij gewoontjes, maar
de roman begint verrassende wendingen te nemen vanaf het moment dat Sumire op reis in Europa als in rook opgaat. Er wordt in een vlot tempo melding gemaakt
van de meest fascinerend mysterieuze voorvallen, waardoor het boek een verslavende spanning met zich meedraagt. Het knappe aan Murakami's manier van schrijven
is dat hij hierbij niet op hol slaat: ondanks de snelheid blijft de toon rustig en beheerst, en bovendien struikelt hij niet over alle gebeurtenissen en
zaken die elkaar opvolgen. Integendeel: met volle aandacht is alles op papier gezet, waardoor het helder en duidelijk op je af komt stromen, en waarbij
ook heel veel plaats is vrijgemaakt voor diepzinnige en filosofische bespiegelingen. Haruki Murakami is een schrijver uit het Japan van nu, in wiens werk
het nauwelijks ruikt naar tradities en geschiedenis van het land, maar die vooral gericht is op het westen en - hier volgt een belangrijke mededeling -
nog volop aan het produceren is.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Karlijn
Boek uitgelezen op: 4 september 2005.
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
Middernachtskinderen
Geschreven door Salman Rushdie
Op het middernachtsuur van 15 augustus 1947 wordt de onafhankelijke staat India uitgeroepen. Tegelijk met de geboorte van dit land komen 1001 kinderen ter
wereld, die allemaal speciale gaven bezitten. Zo kan Saleem Sinai, de hoofdpersoon in het boek, andermans gedachten bezoeken, en met deze gave heeft hij
de "Midnight's Children Conference" opgericht die de Middernachtskinderen via hun gedachten met elkaar kan verbinden.
Het boek draait om Saleem, om zijn verbondenheid met het land en met de andere Middernachtskinderen. Het geeft een beeld van de politieke ontwikkelingen
van India, maar veel meer nog lijkt het op een sprookje uit Duizend-en-één-nacht. Rushdie kan geweldig schrijven, en dat maakt Middernachtskinderen geen
geschiedschrijving, maar een magische vertelling.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Karlijn
Boek gelezen: in juni 2004.
Oorspronkelijke titel en gelezen als: Midnight's children.
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
Het hoofdkussenboek
Geschreven door Sei Shonagon
"Ik had nu de beschikking over een grote voorraad papier en ik begon de notitieboeken vol te schrijven met allerlei voorvallen, verhalen uit voorbije tijden en van alles en nog wat, vaak uiterst triviale mededelingen. Over het algemeen richtte ik mijn aandacht op mensen en zaken met, in mijn ogen, aantrekkelijke en schitterende aspecten; voorts wemelt het in mijn aantekeningen van gedichten en opmerkingen over bomen en planten, vogels en insecten. (...) Goed beschouwd heb ik het puur voor mijn eigen genoegen geschreven en heb ik alles precies genoteerd zoals ik het zag. Hoe zouden mijn terloopse krabbels de vergelijking kunnen doorstaan met de talrijke indrukwekkende werken waarover wij nu beschikken? (...) Wat men ook van mijn boek moge denken, ik betreur nog altijd dat het aan het licht is gekomen," zegt de schrijfster, hofdame van de keizerin, over haar eigen dagboek dat ze schreef in het 10e-eeuwse Japan, en waarin ze haar mening kwijt kon over alles wat haar een bewonderenswaardige indruk gaf, of wat ze juist zeer onaangenaam vond. De anekdotes, opsommingen en beschrijvingen (fragment) geven een allermooiste impressie van het Japan tijdens de Heian-periode, en zijn met een heel fijn gevoel voor schoonheid en detail geschreven. Om zo nu en dan eens rustig een paar stukken uit te lezen, het is prachtig.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Karlijn
Boek gelezen: januari 2005
Oorspronkelijke titel: Makuro no Soshi
Neem het boek ter hand, dan kun je er een fragment uit lezen.
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
Dagboek van een geisha
Geschreven door Arthur Golden
Een prostituée kan je een geisha absoluut niet noemen, wel een kunstenares, dat is ook wat het woord 'geisha' letterlijk betekent. Maar dan toch een kunstenares
die op zijn minst bij de mannen in het gevlij moet zien te komen. Het is een typisch Japans fenomeen, de geisha. Het is veel meer dan een beroep alleen,
je kunt het gerust een leefwijze noemen, of zelfs een cultuur.
Dagboek van een geisha beschrijft het leven van Sayuri, een bekende Kiotose geisha. Haar jeugd, waarin ze weggenomen werd uit haar geboortedorp aan de kust,
haar intrede in de okiya, het geisha-huis, haar opleiding... alles komt aan bod, en het is heel waarheidsgetrouw op papier gezet allemaal. Het duurde behoorlijk
lang voor ik besefte dat een compleet verzonnen personage was. Er gebeurde tegen het eind van het boek namelijk iets heel onrealistisch, een gebeurtenis
vond plaats die, vind ik, niet in het boek thuishoorde, en dat was jammer. Maar meer woorden wil ik niet besteden aan kritiek, omdat ik het boek vooral
geweldig interessant vond, en het op een prettige, boeiende en heldere manier geschreven is. Dagboek van een geisha opende voor mij de deur naar een nog
onontdekte cultuur die heel veel in petto had. (of 'heeft', want ik ben nog lang niet uitgelezen over dit onderwerp.)
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Karlijn
Boek gelezen: in september 2004.
Oorspronkelijke titel: Memoirs of a geisha.
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
In de tijdmachine door Japan
Geschreven door Rudy Kousbroek
In deze jaren van de global economy is het nog maar moeilijk voor te stellen hoe gesloten het Japanse keizerrijk nauwelijks twee eeuwen geleden nog was, en hoe uniek de jaarlijkse hofreis (1609-1858) naar de keizer - van de Nederlanders die op de handelspost in Nagasaki werkten - moet zijn geweest. Het zou iets weg hebben van de sensatie die een bevoorrecht groepje buitenlanders nu moet voelen als het het hedendaagse Noord-Korea mocht verkennen.
In 1972 en in 2000 trad Rudy Kousbroek in de voetsporen van zijn Hollandse voorvaderen door Japan van Nagasaki tot Tokyo te doorkruisen, weliswaar met de auto in plaats van in de draagstoel. In de tijdmachine door Japan vormt hier zijn neerslag van. In dit op prachtig glanspapier gedrukt verslag beschrijft hij zijn zoektocht naar de sporen die de Nederlanders in het land hebben achtergelaten (van hun graven tot hun in hout gegroefde namen) en de plekken en beelden die zij moeten hebben aanschouwd. Het leest als een vervlechting van persoonlijke indrukken en studies van historisch bronnenmateriaal, en het is voorzien van prachtige prints van foto’s en houtsnijwerken.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Karlijn
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
Van de lente de dauw
Geschreven door Cees Nooteboom
Nooteboom als romanschrijver kende ik al, maar Van de lente de dauw is het eerste boek dat ik van Cees als reiziger las. Hij gaat anders met vreemde omgevingen
om dan bijvoorbeeld Paul Theroux, die het liefst met mensen aan de praat raakt en zijn reisbestemming objectief beschouwt. Cees Nooteboom is poëtischer, filosofischer ingesteld. In vergelijking tot Ryszard Kapuscinski, die dit ook in hoge mate is, is hij wel nog meer in zichzelf gekeerd waarbij hij veel aandacht schenkt aan persoonlijke overpeinzingen.
Hij gaat daarbij op een heel eigen en subjectieve manier om met de gebieden die hij bezoekt. In Van de lente de dauw zijn dit onder andere Perzië, Birma,
Indonesië en met name Japan. Voor dit laatste land is zijn fascinatie erg groot. Mooie uitweidingen maakt hij over de kunst en cultuur ervan, en zo komt
hij bijvoorbeeld ook te spreken over Sei Shonagons Hoofdkussenboek, waarvan de eerste woorden zijn: Van de lente de dauw.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Karlijn
Boek uitgelezen op: 7 augustus 2005.
Omhoog naar het overzicht van de boeken op deze plank
Mijn weg leidt naar Tibet
Geschreven door Sabriye Tenberken
Dit boek is het verslag van een jonge Duitse vrouw die door Tibet trekt om de plaatselijke blinde kinderen meer perspectief in hun leven te geven. Vlak
daarvoor had ze haar studie Tibetologie afgerond, tijdens welke ze een brailleschrift voor de Tibetaanse taal had ontwikkeld, wat eerder nog niet bestond.
Sabriye reisde af naar Tibet om dit brailleschrift te introduceren en het eerste Tibetaanse blindeschooltje op te richten. Te paard reisde ze door het
land om blinde leerlingen te vinden, die ze soms in erbarmelijke omstandigheden aantrof: compleet verwaarloosd en in het ergste geval zelfs vastgebonden.
Sabriye Tenberken vertelt in een hele prettige, open stijl over haar tocht, met zijn moeilijkheden en haar verworvenheden, over de Tibetaanse cultuur en
over haar blindheid, waarmee ze je op een hele verhelderende manier een blik laat werpen in haar eigen ervaringswereld.
Het project, Braille Without Borders, duurt nog steeds voort. Meer info op:
www.braillewithoutborders.org/.
Verschenen in:
De impressie is geschreven door: Karlijn
Boek gelezen: in maart 2004.
Oorspronkelijke titel: Mein Weg fuert nach Tibet
Reageren op besproken boeken? Dat kan via de Bibliobus
Je staat nu in een van de leeszalen van de Bibliotheek die gevestigd is op het Literaplein.
Je kunt terugwandelen naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS, of vraag de weg in het Tourist Office.
Meer over China:
Maxine Hong Kingston - De krijgsheldin artikel
Copyright © FILOGOPOLIS