The five senses
"Nothing can cure the soul but the senses."
- Oscar Wilde
Het is voor ons zo vanzelfsprekend dat we de vijf zintuigen bezitten, dat we vaak niet meer stilstaan bij werking ervan. In The five senses raken de hoofdpersonages, die allemaal in een en hetzelfde Canadese apartementencomplex wonen, juist onevenredig sterk geobsedeerd door één ervan waarop ze hele dagen door hun aandacht vestigen.
Deze mensen zijn een oogarts wiens gehoor razend snel achteruitgaat, een homo die de geur van liefde denkt te kunnen ruiken, een meisje dat schitterend uitziende taarten bakt en zich volgens haar Italiaanse vakantievriendje ook eens heel bewust moet worden van de smaak ervan, een vaardige masseuze die er niet in slaagt contact te krijgen met haar dochter Rachel, en dit gesloten 16-jarige meisje zelf dat vanwege haar fanatieke observeergedrag een klein kindje waar ze juist op moest passen in het park uit het oog verloren is.
Aan de verdwijning van deze peuter is het hele verhaal opgehangen. Ze vormt de verbinding tussen alle personages uit de film. Ze kennen elkaar vaak slechts oppervlakkig, maar allen zien ze, als ze het kindje zelf al niet kennen, de posters met haar foto en de journaaluitzendingen die aan haar gewijd zijn.
En deze personages zijn met velen. Je wordt als kijker daarom ook constant heen en weer geslingerd tussen de verschillende huiskamers, werkplekken en cafés, waar je steeds nieuwe gezichten onderscheidt. Logischerwijs is het dan ook niet mogelijk dat aan iedereen evenveel aandacht is geschonken, en dus dat elk personage even diep is uitgewerkt. De tiener Rachel (Nadia Litz) is een van de karakters die treffend is geschetst. Ze is stil en in zichzelf gekeerd, en van haar gezicht valt nauwelijks een emotie af te lezen. Toch bemerk je dat 'stille wateren hebben diepe gronden' op haar van toepassing is. Iemand als Rona (Mary-Louise Parker), de twintiger die in haar appartement opgescheept zit met haar Italiaanse vlam over wie ze zo haar twijfels heeft, blijft daarentegen wat meer op de vlakte.
De psychologische ontwikkeling staat op de voorgrond, zowel bij de personages die wat uitgebreider aan bod komen, als bij hen die minder belicht worden. De rol van de zintuigen kan hierbij gelden als symbolische tegenhanger van de innerlijke wereld van de mensen, waar de uiterlijke werkelijkheid au fond niet tegenop kan.
Het tempo van de film is uiterst rustig, ondanks de vele sprongen door de ruimte. Veel zorg is er besteed aan de beelden die, hoewel ze niet per se experimenteel van aard zijn, zeker wel blijk geven van Jeremy Podeswa's genot van het visuele zintuig. De eerste shot, dat een mysterieuze badscène toont, is hier al direct kenmerkend voor. The five senses is een fraaie film die in zijn totaliteit vele perspectieven beziet.
Regie: Jeremy Podeswa.
Jaar: 1999.
Door: Karlijn
Deze film draait ergens in het doolhof dat de Filogopolitische Filmzalen zijn die tot de Bioscoop behoren.
Wandel terug naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS.
Lees het laatste nieuws in onze stadskrant, de Logos.
Vraag de weg in het Tourist Office.
Recensies extra muros (op andere websites):
Filmfocus
Filmkrant
NRC Handelsblad
Copyright © FILOGOPOLIS