The man without a past (Mies Vailla Menneisyytä)
Geheugenverlies is niet zo'n heel origineel thema in de film. Ik, nog niet eens een echte filmkenner, schud zo twee andere uit mijn mouw die erover gaan: Memento en La finestra di fronte. Boeiend is het om te zien hoe verschillend je een enkel onderwerp kunt benaderen.
In deze film volgen we een man, die zich, nadat hij wordt neergeslagen in een park, niets meer van zijn verleden kan herinneren, niet eens zijn eigen naam. Helemaal alleen en zonder identiteit moet hij weer een bestaan zien op te bouwen, een huis te huren, vrienden te maken, werk te zoeken... Het is niet makkelijk, als je niet weet wie je bent, en hij loopt tegen allerlei praktische obstakels aan. Veel mensen vinden hem maar vreemd, en geloven dat hij de wereld voor de gek houdt met zijn onwetendheid. Mede door deze afstandelijke reacties die hij krijgt, heeft de film iets ijzig kils en gevoelloos over zich. Dit wordt overigens wel gecompenseerd door bepaalde details, die als een twinkeling zijn en de harten van kijkers even verwarmen. Maar echt een gezellige film wordt het op geen ogenblik. Traag is hij wel, met als resultaat dat je alle beelden goed op je kunt laten inwerken, wat een prettig effect geeft, en ongeloofwaardig is hij ook, wat meestal wel te vergeven is, en soms zelfs lollig, maar wat ik hier op sommige punten echt nogal ergerniswekkend vond. Al met al kan ik dit zeker geen slechte film noemen, maar mijn gevoel erbij blijft vooral neutraal.
Regie: Aki Kaurismäki.
Jaar: 2002.
Door: Karlijn
Deze film draait ergens in het doolhof dat de Filogopolitische Filmzalen zijn die tot de Bioscoop behoren.
Wandel terug naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS.
Lees het laatste nieuws in onze stadskrant, de Logos.
Vraag de weg in het Tourist Office.
Weg extra muros (gerelateerde website): Recensie NRC
Copyright © FILOGOPOLIS