Deze film gaat over een Iers fenomeen dat tot voor kort (1996) bestaan
heeft. Meisjes die uit hun familie, uit hun katholieke samenleving werden
gebannen omdat ze een 'zonde' hadden begaan: seks voor het huwelijk, de
'domheid' van het ondergaan van een verkrachting, ... Ze werden naar een
speciaal klooster gestuurd, om het geen gevangenis te noemen, waar ze tot aan
hun dood moesten boeten, om uiteindelijk toch nog in het paradijs terecht te
kunnen komen.
Dublin, jaren '60, we volgen deze lijdensweg van vier meisjes. Ze verrichten
dwangarbeid, met elkaar praten mogen ze niet, hun familie of zelfs hun kind
kunnen ze nooit te zien krijgen, ze ondergaan gigantische vernederingen, ze
moeten veel bidden, als ze op de een of andere manier niet gehoorzaam zijn,
krijgen ze klappen met een zweep die ook bij de kijker door merg en been
gaan. Alleen met Kerstmis is het feest: dan krijgt iedereen een sinaasappel
en hoeft er niet gewerkt te worden.
"We moeten lijden." Een aantal aanvaardt de taak zich in deze lotsbestemming
te schikken, zeer serieus, maar anderen staan helemaal niet achter deze
boetedoening en blijven zich op welke manier dan ook, verzetten. Meerdere
malen deed Magdalene me ineenkrimpen; van de gruwelen, de uitzichtloosheid,
de onrechtvaardigheid. Het verschijnt allemaal enorm eerlijk op het witte
doek.
Regie: .
Jaar: .
Door: Karlijn
Deze film draait ergens in het doolhof dat de Filogopolitische Filmzalen zijn die tot de Bioscoop behoren.
Wandel terug naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS.
Lees het laatste nieuws in onze stadskrant, de Logos.
Vraag de weg in het Tourist Office.
Copyright © FILOGOPOLIS