Lost in translation
De acteur Bob Harris (Bill Murray) reist af naar het hectische Tokio om er een whiskyreclame op te nemen. Zijn enthousiasme voor de opdracht (die hem een paar stevige duiten zal opleveren) is niet denderend. Hij voert de bevelen van zijn opdrachtgever gelaten uit, kijkt de camera mysterieus aan wanneer dat hem gevraagd wordt, en schakelt op het juiste moment mechanisch over op een lieflijke gezichtsuitdrukking. Ook in het luxueuze hotel waar hij logeert ondergaat hij zijn verblijf met een matte lusteloosheid.
Maar dan ontmoet hij een vrouw, een pas afgestudeerde filosofe. De kennismaking verloopt wat ongemakkelijk en aftastend. De spanning die tijdens de stiltes in hun eerste gesprekken vallen zijn merkbaar aanwezig, en dat verraadt een ontzettend natuurlijk acteertalent van zowel Bill Murray als van de actrice die Charlotte, de jongedame, vertolkt (Scarlett Johansson).
Net als Bob Harris zit ook Charlotte niet goed in haar vel. Ze is samen met haar echtgenoot, een drukbezette fotograaf naar Tokio gereisd maar na twee jaar komen bij haar nu de huwelijkstwijfels op. Haar man is vlot en hip, en papt aan met aanstellerige en extroverte meiden, terwijl ze zelf meer naar binnen gekeerd is en ze zich als veel te gewoontjes beschouwt.
Hoewel de toenadering tussen Bob en Charlotte steeds beter loopt, storten ze nooit volledig hun hart bij elkaar uit. Ook Bob, die de afstand tussen hem en zijn vrouw groter voelt worden, laat er slechts mondjesmaat wat over los. De twintiger en veertiger worden elkaar steeds dierbaarder maar desondanks blijven ze gereserveerd en bedachtzaam.
Deze intrige, die eigenlijk geen intrige is omdat er niets noemenswaardigs ‘gebeurt’ behalve dat eenzaamheid en twijfel op een meesterlijk subtiele manier worden getoond, speelt zich af tegen de achtergrond van de miljoenenstad Tokio met zijn drukke en helverlichte straten. Japan is behoorlijk clichématig geportretteerd – want we zien zijn sushitenten, tempels met zingende monniken, karaokeavonden en bloemschikkende dames in kimono –, maar toch lijkt de andere, de ongrijpbare cultuur een erg passende metafoor voor de verdwaasdheid die een mens kan voelen in zijn relatie, in zijn carrière en in zijn leven in het algemeen.
Kijkers die op zoek zijn naar een spetterend plot, spannende verwikkelingen of vertoningen van grootse emoties vinden bij Lost in translation niets van hun gading. Maar dat is ook precies de kracht van de prent. De (nachtelijke) bedscènes die elke met Hollywood vertrouwde persoon verwacht komen niet: de film weet op een psychologisch en geloofwaardig niveau te blijven.
Regie: Sofia Coppola
Jaar: 2003.
Door: Karlijn
Deze film draait ergens in het doolhof dat de Filogopolitische Filmzalen zijn die tot de Bioscoop behoren.
Wandel terug naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS.
Lees het laatste nieuws in onze stadskrant, de Logos.
Vraag de weg in het Tourist Office.
Copyright © FILOGOPOLIS