Ladri di biciclette
We zijn in Rome, vlak na de tweede wereldoorlog. Niet in het Rome van de antieke monumenten, of van het bombastische fascisme dat de bijzondere dag van 8 mei 1938 nog overschaduwde, maar in de kale straten van het gewone volk, in de huizen waar door de alomtegenwoordige armoede getroffen mensen moeten zien rond te komen.
Zo ook de werkloze Ricci met zijn vrouw en zoontje. In zijn situatie lijkt echter wel verandering te komen wanneer hij een baan aangeboden krijgt als afficheplakker. Maar voor dit werk is een fiets onontbeerlijk, en die heeft hij niet. Om koste wat het kost te vermijden dat de baan aan Ricci’s neus voorbijgaat levert het gezin hun lakens in bij een pandjeshuis om een fiets mee terug naar huis te kunnen nemen.
De ellende begint als deze fiets, al op Ricci’s eerste werkdag, wordt gestolen. Daarmee lijkt zijn pas verworven baan hem nu al weer te ontglippen. Er zit niet veel anders op dan de dief achterna te gaan, en een zoektocht op gang te brengen om zijn fiets weer te bemachtigen. Zijn zoontje, een schooljongen nog, helpt hem daarbij en samen zwerven ze door Rome, over markten, pleinen en straten, en kloppen ze bij mensen en instanties aan, maar niemand is hen echt ter wille.
De wereld om hen heen blijkt onverschillig jegens hun lot. Vader en zoon kunnen alleen nog op elkaar bouwen, zoals je ook ziet in Niccolò Ammaniti’s Zo God het wil. Ze zijn op hun eigen speurdersvermogen aangewezen om de fiets terug te krijgen. Dat is natuurlijk praktisch ondoenlijk. Het loopt er dan ook op uit dat Ricci uit pure wanhoop zelf een fiets gaat stelen, iets wat zijn zoon totaal ontgoochelt. Wie had gedacht dat zijn vader, toch altijd vol goede bedoelingen, ooit tot zo’n daad kon komen?
De eenvoud van het verhaal van Ladri di Biciclette, de focus op de kleine man en de tragische omstandigheden waarin hij moet zien te leven, zijn typerend voor het Italiaanse neorealisme. Het is stroming die in een authentieke stijl, zonder opsmuk, de naoorlogse sociaaleconomische problemen wilde weergeven zodat men zijn ogen daarvoor ging openen. De combinatie van die documentaireachtige inslag en een even simpele als krachtige plot met levensechte personages zie je ook terug in een boek als De oude man en de zee, eenzelfde soort klassieker die mensen tot op de dag van vandaag ontroert.
Regie: Vittorio de Sica.
Jaar: 1948.
Door: Karlijn
Deze film draait ergens in het doolhof dat de Filogopolitische Filmzalen zijn die tot de Bioscoop behoren.
Wandel terug naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS.
Lees het laatste nieuws in onze stadskrant, de Logos.
Vraag de weg in het Tourist Office.
Copyright © FILOGOPOLIS