I cento passi
Een maffiafilm met een wel even heel andere uitstraling dan The
Godfather waar ik, hoewel ik hem niet helemaal heb gezien, vooral
patserigheid de overhand vond hebben. Als ik ook voor I cento passi
zo'n trefwoord zou moeten geven, zou dat zeventigerjaren-nostalgie zijn.
Het waargebeurde verhaal, dat zich dus in dat decennium afspeelt, gaat over
een jongen, Peppino Impastato, die opgroeit binnen een gezin dat bij de
maffia aangesloten is maar hij zelf heeft er al van begin af aan een afkeer
van. Hij laat zijn mening
luidruchtig horen, onder andere via zijn eigen radiostation, en brengt
hiermee niet alleen zichzelf, maar ook zijn familie in een lastige, zelfs
gevaarlijke positie.
De jaren '70 zijn in Italië alles behalve geruisloos voorbijgekabbeld. Het was niet alleen de maffia die duidelijk aanwezig was
op het toneel, maar er was ook sprake van een grove communistische terreur.
De maatschappelijke situatie wordt hier mooi naar voren gebracht, vooral wat
betreft de onvermijdelijke dood van de anti-maffiastrijder, die door de
politie werd afgedaan als zelfmoord en daarmee in de doofpot was gestopt. Op
diezelfde dag werd het lijk van de door de communisten vermoorde president
Aldo Moro gevonden, en met dit nieuws gebeurde het tegendeel.
Naakte waarheid en nostalgie ondersteund door liedjes als A whiter shade
of pale vormen de ingrediënten voor een mooie film die - het moet
gezegd - tot mijn grote vreugde voor de verandering helemaal niet is
opgesmukt met onbenullig sentiment. Geen enkele kritiek komt in me op, maar
er zaten ook niet per se uitmuntende aspecten aan. Het was gewoon een goede
film.
Regie: Marco Tullio Giordana.
Jaar: 2000.
Door: Karlijn
Deze film draait ergens in het doolhof dat de Filogopolitische Filmzalen zijn die tot de Bioscoop behoren.
Wandel terug naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS.
Lees het laatste nieuws in onze stadskrant, de Logos.
Vraag de weg in het Tourist Office.
Copyright © FILOGOPOLIS