Hable con ella
In Hable con ella (lett. 'praat met haar') raken twee vrouwen, voor wie beweging steeds de spil van hun leven is geweest, in coma. De ene is de lieflijke balletdanseres Alicia, de andere de stoere stierenvechtster Lydia. Deze zo verschillende persoonlijkheden komen in het ziekenhuis bij elkaar, waar ze nog slechts passieve geliefden zijn van hun aanbidders.
Bij Alicia zie je die weerloosheid het duidelijkst. Via flashbacks toont regisseur Pedro Almodóvar hoe zij en Benigno elkaar voor het eerst ontmoetten op straat, en hoe hij vervolgens een obsessie voor haar begon te koesteren. Hij achtervolgde haar tot in haar huis, en wilde niets dan haar voor zich winnen, maar zij zag in hem juist niets dan een opdringerige lastpost, en stalker van wie ze af moest zien te raken. Het lukt Benigno niet Alicia te bereiken, en in wanhoop huurt hij een flat met uitzicht op haar balletschool om haar te kunnen begluren. Maar wanneer zij een auto-ongeluk krijgt en niet meer bij bewustzijn komt, ontvouwt zich voor hem een uitgelezen mogelijkheid om haar van dichtbij te benaderen: hij wordt haar privé-verpleger. In die hoedanigheid omgeeft hij haar met al zijn liefde en tederheid. Hij verzorgt haar niet alleen, maar zet haar ook in een tuinstoel op het balkon om haar van het weer te laten genieten, bladert met haar door talloze tijdschriften en praat met haar alsof het een wederzijdse zinnige conversatie is.
Hoe anders gedraagt Marco zich, de journalist die pas een relatie had gekregen met Lydia toen zij door toedoen van een stier bewusteloos in het ziekenhuis belandde. Hij zit weliswaar vaak trouw aan haar bed, maar ligt hardnekkig in de knoop met de situatie. Zo natuurlijk als Benigno Alicia bejegent, zo ongemakkelijk en stijf oogt Marco in Lydia's bijzijn. De emotionele Benigno merkt dit op en bekommert zich om hun moeizame relatie, maar ondanks zijn aansporingen slaagt Marco er niet in om zich opener te gedragen tegen Lydia. Haar aanraken, of met haar praten blijft een te grote stap.
De twee liefdesgeschiedenissen - allebei tragisch, maar op een andere manier - hebben veel aanknopingspunten voor een meeslepend melodrama. Pedro Almodóvar laat het gevoel van de meelevende kijker immers geen moment met rust. Maar desondanks gaat Hable con ella nergens over de grens van de tomeloze en ongeloofwaardige sentimentaliteit.
Waarom niet? Een belangrijke oorzaak zijn de natuurlijke acteerprestaties van de spelers, die je nergens op overdrijving kunt betrappen. Maar het komt ook door de stilistische verzorging van de prent. De muziek is steeds zorgvuldig uitgekozen, de dansbewegingen kundig en precies ingestudeerd. Bovendien is er een tragikomisch stuk stomme film in verwerkt, waar Alicia een grote interesse voor had en die een belangrijke symbolische waarde blijkt te hebben... Ja, elke scène is tot in de puntjes uitgewerkt, en zo wordt elke blijk van emotie in Almodóvars beheerste handen een geloofwaardig stukje kunst.
Regie: Pedro Almodóvar.
Jaar: 2002.
Door: Karlijn
Deze film draait ergens in het doolhof dat de Filogopolitische Filmzalen zijn die tot de Bioscoop behoren.
Wandel terug naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS.
Lees het laatste nieuws in onze stadskrant, de Logos.
Vraag de weg in het Tourist Office.
Websites extra muros (Buiten FILOGOPOLIS):
Officiële website
Recensie NRC Handelsblad
Recensie Digg*
Copyright © FILOGOPOLIS