Una giornata particolare
"Hierop kun je niet dansen", zegt Gabriele (Marcello Mastroianni) zacht. Buiten is door talrijke luidsprekers combattieve marsmuziek beginnen te schetteren. Deze overstemt met gemak de Latijns-Amerikaanse klanken van de grammofoon in de flat, en noodgedwongen moeten Gabriele en Antonietta (Sophia Loren) hun geïmproviseerde dansles staken. 8 mei 1938. Een historische dag waarop in Rome een oude schoolmeester, Mussolini, en een opgeklommen korporaal, Hitler, elkaar onder het gejuich van duizenden geüniformeerde aanhangers de hand schudden. Gevechtsvliegtuigen cirkelen boven de menigte, tanks rollen voorbij, soldaten presenteren het geweer. Reeds enige tijd zijn de fascisten vervaarlijk met de spierballen aan het rollen. Europa weet diep in zijn hart dat de waanzin binnenkort nogmaals zal toeslaan. En nu is dan het ogenblik aangebroken waarop de latere as-mogendheden besluiten samen ten strijde te trekken. Maar van de gigantische massabijeenkomst die met deze plechtigheid gepaard gaat, krijgt de kijker, op enkele historische archiefbeelden bij aanvang van de film na, niets te zien...
8 mei 1938 is immers ook een andere dag. Een gedenkwaardige dag in het leven van gewone mensen, die geen zwarte geschiedenis schrijven. In een verkommerde woonkazerne probeert een huisvrouw, Antonietta, de uren te slijten met schoonmaken en opruimen, terwijl haar man met hun zes kinderen naar de parade is gaan kijken. Wanneer echter de papegaai des huizes ontsnapt en ze hem moet proberen terug te halen, leert ze per toeval Gabriele kennen, een journalist die vanwege zijn homoseksualiteit niet meer welkom was bij de radio en schoon genoeg heeft van de wereld. Plots staan deze twee onbeduidende individuen tegenover elkaar, terwijl buiten voortdurend door de radio de stem van de commentator weergalmt die in ware oorlogsretoriek verslag doet van de militaire optocht en de ontmoeting tussen de "Duce" en de "Führer". Aarzelend, met horten en stoten, zoeken de man en de vrouw toenadering tot elkaar. En ofschoon ze de geschiedenis niet uit kunnen bannen schijnt deze toch langs hen af te glijden, omdat zij eindelijk die erkenning hebben bespeurd in de ander.
Dit is alweer een indringend eerbetoon aan het leven. We zien hier een sobere Scola aan het werk die registreert en beseft dat dansen onder het fascisme uit den boze was.
Regie: Ettore Scola.
Jaar: 1977.
Door: Piet
Deze film draait ergens in het doolhof dat de Filogopolitische Filmzalen zijn die tot de Bioscoop behoren.
Wandel terug naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS.
Lees het laatste nieuws in onze stadskrant, de Logos.
Vraag de weg in het Tourist Office.
Kijk ook eens in de bioscoop naar C'eravamo tanto amati, een film waarin Ettore Scola experimenteler te werk is gegaan.
Copyright © FILOGOPOLIS