FILOGOPOLIS

de stad waar het woord de weg wijst

Un long dimanche de fiançailles

Als ik, rennend door het struikgewas, eerder dan de auto waar hij in zit bij de bocht van de weg arriveer, komt hij levend terug uit de oorlog. Zulke gedachten razen door het hoofd van Mathilde (Audrey Tautou), een jong meisje wier verloofde Manech juist afscheid van haar heeft genomen om naar het front te vertrekken. We zitten in 1914, het is een hete, droge zomer, en Mathilde sprint zo hard als ze kan om maar als eerste bij de bocht aan te komen. En ze redt het, ze kan de auto met Manech nog nawuiven. Dat doet ze overigens met een blijde glimlach; hij zal de strijd immers overleven.

Maar toch komt er een paar jaar later een brief voor haar binnen waarin het overlijden van de jongen zwart op wit staat. Mathildes intuïtie duidt echter het tegendeel aan: ze zegt nog steeds het kloppen van zijn hart te voelen, waar ze zich vanaf dat moment dan ook rusteloos aan vastklampt. De hoop op zijn terugkeer, waarvan ze op allerlei manieren openlijk blijk geeft, is alomtegenwoordig in haar leven. Zodanig zelfs, dat ze een Parijse privé-detective inschakelt die voor haar de nodige naspeuringen moet gaan verrichten.

Via deze man komt ze te spreken met vele mede-soldaten en andere bekenden van Manech. De postbode bezorgt haar soms brieven die haar hoop doen opbloeien, maar soms ook andere die haar in de mineur brengen. Dan zoekt ze een plekje op de rotsen bij haar huis die over zee uitkijken, en bespeelt ze de tuba: volgens haar het enige instrument dat met zijn diepe, lage tonen werkelijk verdriet kan uitdrukken.

Zo komt langzaam, via het spinnenweb van de vele verhalen, aan de oppervlakte dat Manech ter dood zou zijn veroordeeld omdat hij zijn hand had verminkt om aldus van dienst te worden ontheven. En die veroordeling betekende niet dat hij voor het vuurpeloton werd gezet, maar dat de gezagdragers hem, samen met nog twee andere 'misdadigers', het niemandsland tussen de twee loopgraven bij Bingo Crépuscule instuurden. Hulpeloos als ze daar stonden, was het onmogelijk er aan de dood te ontsnappen...

De frontlinies zijn een afschuwelijke verschrikking geweest. De beelden van opengereten jongens of een groep soldaten die neergemaaid wordt als was het een stel verspreide dominosteentjes zullen niet zomaar vervliegen. Mannen vallen, soms haast nauwelijks te onderscheiden door de zwarte rook die hen omgeeft. Het dodelijke geroffel, geknal en geknetter maakt het geheel tot een angstwekkende gruwel.

Waar is de lieflijkheid die Jean-Pierre Jeunet op zo'n tedere manier tentoonspreidde in zijn parel Amélie? We herkennen her en der in de prent nog enkele sporen; de plagerige postbode, een warme roodgebreide handschoen op het slagveld, de gezichtsuitdrukkingen van Tautou en een kleinoodje dat speelse muziek voortbrengt doen bijvoorbeeld nog allemaal aan die film denken. Bovendien wakkert deze prent ook weer een echt actieve kijkinstelling aan, alhoewel dan niet per se voor de talrijke charmante details, maar eerder om zo veel mogelijk vat te krijgen op de complexe verhaalsstructuur. Un long dimanche de fiançailles is grootschalig opgezet, en bevat een zeer indrukwekkend beeldenarsenaal. De totale betovering van Amélie heeft echter jammergenoeg het onderspit moeten delven.

Regie: Jean-Pierre Jeunet.
Jaar: 2004.

Door: Karlijn

Deze film draait ergens in het doolhof dat de Filogopolitische Filmzalen zijn die tot de Bioscoop behoren.

Wandel terug naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS.

Lees het laatste nieuws in onze stadskrant, de Logos.

Vraag de weg in het Tourist Office.

Ook van Jean-Pierre Jeunet, en tevens met Audrey Tautou in de hoofdrol:
Amélie Een andere film over de Eerste Wereldoorlog:
E la nave va

Gerelateerde sites extra muros (buiten Filogopolis):
Officiële website
8weekly
Deel twee filmblog
Digg*
Filmkrant
Grenzeloos
Uitdragerij.nl