C'eravamo tanto amati
Wat zou er geworden zijn van de jonge partizanen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in de koude Italiaanse bergen tegen het fascisme hebben gestreden? Hoe zouden ze hun (communistische) idealen na de bevrijding in praktijk hebben gebracht? Ettore Scola verbeeldt deze vragen in zijn film C'eravamo tanto amati (We hielden zoveel van elkaar).
Scola volgt drie leden van de generatie die vlak na de oorlog nog aan het begin van hun volwassenheid stonden. De jongens heten Gianni, Antonio en Nicola. In het verzet waren ze goede vrienden, maar nadien verloren ze elkaar steeds meer uit het oog en begon ieder min of meer een eigen leven te leiden, dat ze elk op een verschillende wijze vormgaven. Er was er een die een eenvoudige zaalhulp bleef, een ander die als advocaat met een corrupte zakenman samen ging werken, en een derde die zijn familie en zijn vaste baan inruilde voor een onzeker Romeins bestaan waarin hij de neorealistische film propageerde.
Een verbindingslijn tussen deze drie levens vormt een (blijkbaar) aantrekkelijk meisje, Luciana, dat ambities koestert in het theater en de film. We zien haar op een bepaald moment dan ook terug in een scène die zich afspeelt op de set van La dolce vita, één van de talrijke verwijzingen naar de Italiaanse cinema.
Deze film die meer dan 25 jaar beslaat schetst alle liefdes- en familie-intriges waar de hoofdpersonen in verwikkeld zijn. Soms volgen die elkaar zo vlug op dat je het gevoel bekruipt alles niet helemaal meer op een keurig geordend rijtje in je hoofd te hebben. Ondanks dat krijgt de psychologie die er bij komt kijken zeker wel de aandacht die ze verdient. Ook kunst, en dan met name de Italiaanse film, draagt Scola hoog in het vaandel: hij zit vol hommages aan regisseurs als De Sica, Antonioni en Fellini. C'eravamo tanto amati is echter niet alleen een noemenswaardige film qua inhoud. Ook wat betreft creatieve uitbeelding mag hij uitgebreid bewonderd worden. Duidelijke illustraties hiervan zijn de dagdromen en visioenen die de hoofden van de personages bevolken. De kijker ziet in deze op treffende wijze afgebakende beelden de in hen opbloeiende hoop.
Regie: Ettore Scola.
Jaar: 1974.
Door: Karlijn
Deze film draait ergens in het doolhof dat de Filogopolitische Filmzalen zijn die tot de Bioscoop behoren.
Wandel terug naar de Agora, het centrale plein van FILOGOPOLIS.
Lees het laatste nieuws in onze stadskrant, de Logos.
Vraag de weg in het Tourist Office.
Kijk ook eens in de bioscoop naar Una giornata particolare, een sobere Ettore Scola.
Copyright © FILOGOPOLIS